Bugün çok fena midem bulandı!

10. haftadayım ve hamileliğimin başından bu yana ilk defa sabah kustum:(

Zaten bir iki gündür midem bayağı nane mollaydı. Bu sabah iyice fena oldu. Birkaç gündür bir şey yiyemiyorum doğru dürüst. Hatta hamileliğimin başından bu yana 2 kilo vermişim.

Perşembe günü kontrole gittiğimde doktorumdan bana vitamin vermesini isteyeceğim. Hem ağzımda çıkan aftları geçirir hem de halsizliğimi geçirir belki biraz.

Sürekli yorgun hissetmekten sıkıldım artık. Kolumu kaldıracak halim yok. Öte yandan uyuduğum uykular da rahat değil. Sürekli yatağımda dönüp duruyorum. Sırt üstü yatamıyorum pek. Sürekli yan yatınca da kolum bacağım vs. uyuşuyor. Off yani.

Geceleri kâbuslar görüyorum son bir iki haftadır. Dolayısıyla sabah moralim bozuk kalkıyorum.
İşe gelmek zorunda olmadığım günler yataktan kalkmak bile istemiyorum.

Hamilelik depresyonuna mı girdim nedir? Offf.

İştahım açılıyor eyvah!

Bu hafta başından beri iştahım açılmaya başladı. Daha doğrusu hamile olmadığım zamanlardakine yaklaştı gibi. Öyle deli gibi acıkmalar hala yok neyse ki:)

Yorgunluk had safhada devam ediyor. Akşamları normalden 2-3 saat önce uykum geliyor. Sabahları da kalkamıyorum bir türlü. Uykular yetmiyor.

Hamileliğimin başından bu yana hiç kilo almamıştım ama sanırım bu hafta 1 kilo falan aldım gibi. Geçen hafta beli bol gelen pantolonumun bu hafta beli tam oluyor. Bu hafta 1 kilo falan almak normaldir yazıyor nette. Umarım çok fazla kilo almam. Bu beni en çok korkutan şeylerden biri...

Bugün haftalık sağlık trend raporunu hazırlarken Türkiye’de yeni piyasaya sürülen bir erken cinsiyet belirleme testi ile ilgili bir habere rastladım. Biraz araştırınca 10 haftadan itibaren böyle bir test uygulayarak %80 civarı doğrulukla bebeğin cinsiyetinin belirlenebildiğini öğrendim. Biraz pahalı bir test aslında. 75 lira civarında.

Ama detaylı araştırınca bana uymadığını öğrendim. Çünkü hem Progestan alıyorum hem de polikistik over sendormum var. Test bu iki durumda da hatalı sonuç veriyormuş.

En azından 2 ay daha bekleyeceğiz. Zaman çabuk geçiyor zaten, bekleyeceğiz tabii.

Bu arada ilk hamileliğimde yaptığımız bir isim listesi vardı. Kociş isim düşünelim yine diyor ama ben 4-5 aylık olmadan, hatta cinsiyetini öğrenmeden isme karar vermek istemiyorum. Aslında o listedeki isimlerden hiçbiri “işte bu” değil galiba benim için.

Bir sağlıklı doğsun da o zaman ismi de gelir beraber.

9. haftanın içinde

Mide yanmaların çok azaldı. Hatta hiç kalmadı denebilir. Bu iyi bir şey. Ama halsizlik son sürat devam ediyor. Akşamları TV karşısında battaniyelere sarınıp uyukluyorum. Çay kahve vs. içmediğim için özellikle gece yoğunlaşan çarpıntı atakları yaşamıyorum. Kilo da almadım daha. Bu çok çok iyi bir şey tabii:) İştahsızlığım devam ediyor.

Gözlerimdeki egzama arada azıyor bazen, moralim bozuk olduğu zamanlarda falan. Ama krem sürüyorum düzelir gibi oluyor.

Haftaya ayın 1'inde 3. doktor kontrolüm var. Umarım her şey yolunda gidiyordur.
Bazen karnımın ortasında ya da hafif sağ tarafında bir ağrı hissediyorum. Rahim genişlerken böyle hafif ağrılar olması normalmiş diye okudum.

Geceler bazen uykusuzluk çekiyorum. Özellikle sırt üstü pek yatamıyorum nedense. Yatakta dönüp duruyorum.

Her hafta başında internetten o haftaya ait hamilelik bilgilerine ve ultrason görüntülerine bakıyorum.

Karnımda dışarıdan beliren hiçbir şey yok ama içten içe belirli bir gerginlik hissediyorum. Bu tam da rüyalarımda kendimi hamile olarak gördüğüm zaman hissettiğim şey:)

Ama sanırım en önemlisi mide bulantısı pek yaşamamış olmam. Sadece bazen sabahları aç karna su içersem bir süreliğine midem bulanıyor o kadar.

Fiziksel belirtilerin yanı sıra aslında en önemlisi duygusal dalgalanmalar. Geçen hafta sonu kendimi çok kötü hissettim. Sanki dünyanın sonu gelmiş gibiydi.

Şu aralar yaşadığımız finansal sıkıntılara her zamankinden çok daha fazla takıyorum farkındayım ama kendime engel olamıyorum.

Benim hayal ettiğim hamilelik dönemi hiç böyle değildi. Sağlık açısından bir sorunum yok şimdilik ama içinde bulunduğum ortam, imkanlar vs açısından hayal ettiğim durumla şu an içimde bulunduğum durum arasında dağlar kadar fark var.

Dünyanın hali ortada. Küresel ısınma, ekonomik kriz, GDO, betonlaşma, yıkıcı hırslar, stress vs. vs. Böyle canavarlaşmış yapay bir dünyaya masum bir çocuk getirmek ne kadar mantıklı hala onu sorguluyorum.

İş hayatında başarılı olması için ona ne öğretmem gerektiğini çok iyi biliyorum ama onun öyle bir insana dönüşmesini asla istemiyorum. Büyük ikilem. İnsan gibi insan olsun istiyorum ama o zaman da yırtıcı iş dünyasında başarılı olması hayal olur.

Bunları düşünmek için daha çok erken olduğunu da biliyorum. Tek istediğim insanlığa faydalı bir mesleği olması ve bu mesleği severek yapması. Çünkü sevdiği bir meslekle ilgilenemezse mutsuz olur.

Hata yapmaya fırsatı olmalı ve bu hatalardan ders çıkarabilmeli. Onu neyin mutlu ettiğini görmesi ve anlaması için öncelikle mutsuzlukla karşılaşması gerektiğini biliyorum. Ama umarım bu mutsuzluklar onu boğmaz.

Ne çok şey düşünüyorum!!!

Biraz düşünmeye ve endişe etmeye ara verip anı yaşamalıyım.

Bekleyiş...

Sakin, telaşsız ve sabırlı olmaya çalışıyorum. İlkinde yaşadığım şanssızlıktan sonra bu defa onu sağlıklı bir şekilde içimde tutmak istiyorum.

Zaman ne kadar da yavaş geçiyor!

Resmi olarak 6. haftaya giriyorum ve pazartesi 2. doktor kontrolüm var. Doktorum düşük tehlikesi görmediği halde ilkinde böyle bir hikayem olduğu için Progestan verdi. Zaten hamilelik nedeniyle sürekli bir uyku halim vardı, ilaçla beraber her yerde her zaman uyuklar oldum. Sürekli devam eden belirti inanılmaz bir mide yanması. Ama bu yanma öyle böyle değil... Normalde midem yağlı, cips gibi şeyler yediğimde yanardı ve bir antiasit tableti alınca geçerdi. Bu geçmek bilmiyor. Bir de iştahsızlık var, ki hamileliğimin sonuna kadar devam etmesini istiyorum:) Akşamları TV karşısında uyuya kalıyorum. Bir de ekşi, tuzlu, et falan yemek istiyorum. Artık bu neye işaretse:)

Annemle konuştum, bana hamileyken sadece 10 kilo almış. Ama annemin ince yapılı bir kadın olduğu düşünülürse ben o kadar şanslı olur muyum bilemiyorum. İnşalah olurum!

Dün nette yenidoğan sarılığıyla ilgili bir haber okudum. Biraz moralim bozuldu. Yan bizim bebeğimiz de yenidoğan sarılığı olursa diye. Zaten bu aralar herşeye üzülüp alınıyorum galiba. Geçen akşam haberleri seyrederken ağlayacaktım.

Gözlerimdeki alerji için sürdüğüm kortizonlu krem işe yarıyor sanırım. Biraz hafiflediler.

İlk doktor kontrolü

Dün ilk defa doktor kontrolüne gittim. Onun içimde olduğundan emindim ama yine de herşey olması gerektiği gibi mi diye kontrol ettirmek istediğim için bu şarttı. Henüz daha çok küçük. Su kesesinin çapı biel 0.84 cm. O da bu su kesesinin içinde bir topluiğne başı kadar bir oluşum sadece.

Doktorum Oğuzhan Bey ultrasonla baktı ve o esprili üslubuyla "valla bravo gerçekten de gebelik var" dedi. Komik bir adam ama en çok olumlu yaklaşımını seviyorum. Kilo fazlam olduğunu bildği halde bu konuda moralimi bozacak hiçbir yaklaşımı olmadı. Kadınların kaç kilo olurlarsa olsunlar hamilelik sürecinde 9 ila 12 kilo almaları gerektiğini söyledi. Bana "sen mesela 12 kilo alsan çok süper olur" dedi. Bu da olumlu bir yaklaşım sonuçta.

İlk hamileliğimde erken dönemde düşük hikayem olduğu için tamamen korunma amaçlı Progestan verdi. O da birader acayip uyku yapan bir ilaç. Zaten hamilelik uyku hali yapıyor. Bir de bu ilacı alınca bu anda gözümü açamıyorum desem yeridir. Oldukça hareketli bir müzik olan Delphic'i taktım kulağına ayık kalmaya çalışıyorum. Bir de yaklaşık 1 haftadır devam eden şiddetli bir sistitim varıd. Oğuz bey sağolsun onun için de bir ilaç verdi. Şimdi daha iyiyim.

Haftaya gelmemi istedi. O zaman kadar herşey yolunda giderse bebeğin kalp atışlarını duyma ihtimalimiz var! bu tam bir mucize değildir de nedir?
BU arada dayanılmaz şekilde uyku bastırmış duurmda. İlaçı yemekten sonra alın diyor ama yemekten sonra zaten normalde uyku geliyor. Bİr de bu durumlar çıkınca resmen gözlerimi açık tutamıorum. Belki br yarım saat için kendimi kütüphaneye kitleyim uyurum. Bakalım.

Hayatın getirdikleri

Hayat insana iyi kötü birçok sürpriz hazırlıyor. Bir çocuğun oluşumu nasıl bir mucize, güzel bir sürpriz ise o çocuğun daha oluşumunun birinci ayında kayıp gitmesi de hayatın kötü bir sürprizi olsa gerek. Evet, ilk bebeğimiz daha henüz bir aylıkken bu hayata gelmemeye karar verdi.

Bunu tevekkülle kabullenmek hiç kolay olmadı. Önce kendimi bir cenini bile içimde taşıyamadım diye suçladım çok. Sonra hayata karşı güvensizlik oluştu. Bir daha bebek sahibi olmayı dener miyim bilmiyorum noktasına geldim. Ama sonra kendimi toparlamayı başardım ve doktorun istediği üç aylık bekleme süresinin dolduktan hemen sonra tekrar denemelere başladık.

Şubat ayı ortasındaki daha ilk denememizde bir mucize daha oldu ve içimde tekrar bir “can” taşımaya başladım! Daha çok yeni. Ama ben biliyorum onun şimdiden orada olduğunu. Henüz en fazla iki haftalık olduğunu da biliyorum. Regl’im birgün gecikince hamilelik testi alıp uyguladım ve ikinci çizgi çok silik de olsa oradaydı! Mucize:)

Hoş şu anda doktora gitsem o bana son regl tarihimi soracak, ondan itibaren hesaplamayı yapacağı için içimdeki “can” bir aylık olmuş olacak. Garip ama doktorlar hamilelik haftalarını böyle hesaplıyorlarmış. Yani sen her ne kadar “can”ın ana rahmine düştüğü günden emin olsan da son regl tarihini başlangıç kabul ediyorlarmış. Aslında bu anlaşılır bir durum çünkü tıbbın bu kadar ilerlediği günümüzde bile hamilelik ve doğum olayı hala gizemini koruyan bir süreç. Doktorlar bu sürece sadece tanık olabiliyorlar neredeyse.

İlkinde çok dikkatli, planlı programlı olmaya çalışmıştım. Çok sağlıklı beslenmeliydim. Kahve çay içmemeliydim. Sabahları ceviz kayısı vs. yemeliydim falan. Hatta hareket etmiş olmak için bir sabah ajansa yürüyerek gelmiştim kan ter içinde. Sonra da hareketlerime falan çok dikkat etmeye başlamıştım. Bu defa bu kadar çok takıntılı değilim açıkçası. Benim doktorum da Ebru’nun doktoru da benzer şeyler söylemişti. Biz şempanzelere çok benzer genlere sahibiz. Onlar hamileliklerinde daldan dala atlamayı sürdürüyorlar. Biz neden kendimizi kısıtlayalım ki? Ceninin çok erken devrelerde düşeceği varsa düşüyor zaten. Bunun için yapacak pek bir şey yok. Doğal ayıklanma diyorlar buna. Hatta hamileliklerin yüzde ellisi düşükle sonuçlanıyormuş. Bazen bu düşük çok erken devrelerde olduğu için kadınlar bunu rahatlıkla birkaç gün gecikmiş regl zannedebiliyorlarmış. Doğa, hatalı oluşumları kendi kendine yok ediyormuş. Ben de bu aralar maddi ve manevi olarak pek öyle kendime özel dikkat gösterecek bir dönemde olmadığıma göre her zaman ne yiyip içiyorsam (alkol almıyorum pek zaten, ayda yılda bir bira içerim, sigara zaten içmem) onu yiyip içmeye devam edeceğim. Tabii antiasit dışında ilaç almamaya dikkat ediyorum.

Antiasit demişken hamilelik süresince en sık şikâyet edilen durumun mide yanması olduğunu okumuştum. Gerçekten de içimdeki “can”daha iki haftalık bir zigotken bile ne yersem yiyeyim midem deli gibi yanıyor. Umarım tek sıkıntım bu olur tabii.
Geçen hafta, sanırım daha ilk haftadayken, sabaha karşı midemin bulandığını hissettim. Tuvalete gidip kusmamı falan gerektirecek kadar yoğun bir his olmadı ama beni uykumdan uyandırdı.

Bir de tabii şu hassaslaşan göğüsler meselesi. Aynen birincide olduğu gibi acayip hassaslar ve ağrıyorlar. Bu dokuz ay böyle devam edecekse yandım tabii.
İştah kaybı ve sürekli su içme isteği aynen geri geldi. İştah kaybı kısmı şimdilik avantajlı bir durum tabii:)

Bir de bu hafta sonu çok fenalaşan göz çevremdeki alerjik dermatit hamilelik hormonlarıyla mı ilgili bilemiyorum. Olmasa iyi olur! Mücahit abinin hazırladığı preparat şimdilik beni bayağı rahatlatıyor.

İki hafta sonra falan doktora ilk hamilelik kontrolüme gitmeyi düşünüyorum. Tabii bu arada bir kere daha “kötü bir sürpriz” olmazsa. Lütfen olmasın…

Artık kendime ve içimde büyüyen “can” a daha çok dikkat etmem lazım – ama nasıl??

Son iki gündür sağlıklı beslenmeye, zamanında uyuyup zamanında uyanmaya, yürüyüş yapmaya çalışıyorum. Artık ne de olsa içimde başka biri var! Onun oluşmasına biz neden olduk bu nedenle onu koruyup kollamalı ve ona en uygun yaşam şartlarını oluşturmalıyız. Bu dönemde de bunu yapacak kişi benim. Zaten Allahtan canım tatlı vs hiç istemiyor ve iştahım da kapandığı için sağlıklı beslenebiliyorum. İnşallah hamileliğimin sonuna kadar da böyle gider ve ben bir fil hamile olmam! Lütfen lütfen öyle birşey olmasın! Zaten kilo problemim var bir de üstüne deniz topu yutmuş gibi görünürsem kendimi çok kötü hissederim.

Bugün öğleden sonra midem yanmaya başladı. Eskiden olsa hemen bir antiasit alıp kurutulurdum ama şimdi ilaç yasak! Ne yazıkki bu meret de ilaçsız geçmiyor gibi. 2 saattir midem yanıyor, su içtim, eti form yedim ama nafile yine yanıyor. Bir de öğle yemeğinden sonra bastıran uyku çok fena oldu. Dün akşam 8 saat uyudum ama şu an sanki 3 gündür hiç uyuymamışım gibi uykum var. Sadece bir yere kıvrılıp uyumak istiyorum. Güya enerjk ve hareketli bir hamile olmak için spora başladım. Sabah ve akşam işle ev arasında yürüyorum ama yine çok yorgun hissediyorum.

Ayrıca bacaklarım da çok hassaslar. Çok yürüyüşten mi bilemedim. Biraz bastırınca sanki bir yere çarpmışım da çürümüş gibi acıyor. Pınpın ilk aylarda kendini çok yorma istersen, bacakların bundan ağrıyor olabilir dedi. Bir de çarpıntım oluyor. Pınpın’a göre kalbimin daha hızlı atmasına alışmalıymışım bu normalmiş ne de olsa içimde bir kalp daha oluşmaya çalışıyormuş.

Bu arada ben hala inanamıyorum hamile olduğuma önümüzdeki Cumartesi Ferda Hanıma gidince umarım ultrasonda herşey normal bir şekilde görünür de ben de artık emin olurum. İnanmıyorum diyorum ama her türlü önlemi alıyor yeme içme hareket etme prosedürlerine uyuyorum, işte bu tam benlik bir davranış, her zamanki gibi aşırı tedbirliyim. Hatta öğlen kumaşçıya gidip pantolon ve eteklerimin önüne dikmek üzere lastikli kumaş aldım şimdiden:)